Nieuwsbrief
Er was eens....
G.E.Meente
Margriet Bräuner
Er was eens een aardige mevrouw die tevreden leefde in het Brabantse.
Ze heette Geertje Ellie Meente.
Ze was zo tevreden omdat ze nooit geldgebrek had en dat is best bijzonder voor een vrouw die graag geld uitgeeft aan leuke dingen.
Niet alleen leuke dingen voor haarzelf maar ook leuke dingen voor anderen. En ook aan noodzakelijke dingen gaf ze het nodige uit.
Ze had door de jaren heen erg veel verstand gekregen van noodzakelijke dingen. De buren waren daar erg blij mee.
Geertje wist hoe het moest.
Voor al die kennis en kunde hadden ze wel wat over.
Geertje zorgde er bijvoorbeeld voor dat de straat schoon bleef, het groen netjes aangeharkt, de blikjes opgeruimd en de straatlantaarns bleven branden. Het huisvuil werd keurig opgehaald door een bedrijf dat door Geertjes strakke onderhandelingen weinig in rekening bracht. De buren gaven Geertje hiervoor een vergoeding die de kosten dekte. Iedereen hetzelfde bedrag. Iedereen profiteerde immers ook hetzelfde.
Toen Geertje op een dag bij Martje Iene Nima langs ging voor de maandelijkse bijdrage vertelde Martje dat ze het toch allemaal wel duur vond. Geertje bedacht een plan.
Iedereen die meer verdiende dan Martje moest ook meer betalen.
Dus ging Geertje op pad.
De eerste die ze tegenkwam was dhr. Daal. Ze vertelde hem dat hij voortaan de helft van de vergoeding van Martje moest gaan betalen. De heer Menno Onno Daal had het echter niet makkelijk. Hij kon maar net rondkomen. Toch was hij blij met de service van Geertje want met z’n allen konden ze alles veel goedkoper en beter regelen als ieder voor zich. Tja, dan moet mevrouw Daal maar meer gaan werken, er zit niets anders op.
De volgende die ze tegenkwam was buurvrouw Tanja Wiesje Diener.
Zij rende net met haar kind onder de arm naar de BSO omdat de juf ziek was en zij en haar man moesten gaan werken.
Heb je even, vroeg Geertje.
En ja wat zeg je dan?
Tuurlijk, hijgde Tanja.
Er zijn mensen in de straat in de het niet zo ruim hebben als jullie zei Geertje en daar wil ik iets voor doen.
Leuk, antwoorde Tanja.
Ja… maar dan heb ik wel geld nodig en jullie werken allebei dus ik dacht jullie kunnen misschien wel wat missen. Als we nu eens jullie vergoeding verdubbelen!? Er was geen ontkomen aan, Tanja werd verplicht de vergoeding voor Geertjes diensten te verdubbelen.
Geertje kreeg wel erg veel administratie te verwerken en moest minder gaan werken. Het gederfde loon haalde ze uit de vergoedingen. Het werd zelfs zo erg dat ze iemand in dienst nam, Albert Midas Bas Tenaar. Zeer adequaat. Kreeg zijn werk altijd voor vijf uur af. Prachtig. Maar hij moest wel betaald worden. Geertje schreef een brief aan alle buren. Helaas moeten we de vergoeding verdubbelen.
De straatverlichting moest ook op groene energie branden vond Albert, beter voor het milieu. En hij kon het weten want hij was opgegroeid in Lekkerkerk. En ook de tarieven voor het vuilnis gingen omhoog. Biomassa was het antwoord op de global warming!
Sommige schuurtjes waren een doorn in het oog van Geertje. Niet netjes allemaal hetzelfde. Her en der in tuinen geplaatst. Schande. Dat kon beter. Een commissie van wijze heren werd gevormd en zij oordeelden over de schuurtjes van de buren. Sommige moesten worden afgebroken. En dat moest worden gecontroleerd dus Albert kreeg het te druk. Ze huurden Eduard Xander Terne in voor drie maanden. Kosten nog moeite werden gespaard.
Het huis van Geertje voldeed niet meer. Een aanbouw volgde. Straathuis werd het genoemd. Open van negen tot vijf niet bereikbaar tijdens de lunch van twaalf tot twee.
De vergoedingen gingen jaarlijks met drie procent omhoog. De bouw viel tegen. Overschrijdingen van 100% waren aan de orde van de dag. Het meerwerk viel wat tegen legde Geertje uit aan de straatbewoners en aanbesteden was niet hun vak dus daar moesten ze iemand voor aannemen. De straat bewoners blijven in verwarring achter, het was toch allemaal goed geregeld….waar was het mis gegaan?
Bovenstaande is natuurlijk een parodie op het gemeenteapparaat. In de loop van de tijd krijgt de gemeente steeds meer taken maar trekt ze ook verantwoordelijkheden naar zich toe die eerder elders lagen. Bijvoorbeeld Jongeren Op Gezond Gewicht, JOGG, eerst lag dat bij de ouders nu vindt de gemeente dat het ook een verantwoordelijkheid is van de gemeente.
Wat vindt u de kerntaken van de gemeente?
Reageer via onze website.